[ دلايل آخوند براى اثبات اشتراك لفظى ] الحادى عشر الحق 1 ) قوع الاشتراك اشتراك لفظى [ الحادى عشر ( اشتراك لفظى ) ] 1 ) بحث مقدمه يازدهم پيرامون اشتراك لفظى است ، قبل از وارد شدن بحث بايد بگوئيم در مورد امكان اشتراك لفظى ميان اصوليين اختلاف وجود دارد برخى مثل آقاى خوئى آن را محال مىدانند و برخى مثل صاحب كفايه مىگويند حق اين است كه اشتراك لفظى امرى است ممكن و برخى هم بين قرآن و غير آن فرق گذاشته‌اند . البته منظور آن دسته كه اشتراك لفظى را محال مىدانند محال وقوعى است نه ذاتى زيرا امكان ذاتى و اينكه از اشتراك ذاتا محالى لازم نمىآيد امرى است بديهى و احدى از اصوليين در آن اختلاف نكرده‌اند . بحث اصلى در اينجا اين است كه آيا اشتراك لفظى در الفاظ و در عالم خارجى واقع شده است يا نه ؟ مرحوم آقاى آخوند براى اثبات مدعاى خود سه دليل ارائه مىكنند : الف - تنصيص اهل لغت . مىدانيم كه لغويين تعداد بسيارى از لغات را نقل كرده و آنها را مشترك لفظى مىدانند مثل قرء كه هم به معناى طهر مىباشد و هم به معناى حيض و همچنين لغت عين به معناى چشم و چشمه و لغت مولى به معناى سيد و عبد و بسيارى ديگر از لغات كه در منابع لغوى موجود است . حال وقوع چنين كلماتى در كتابهاى لغت بيانگر اين است كه مشترك لفظى در الفاظ امرى است ممكن و در خارج واقع شده است .